ppn

Chronic effects of post-exercise protein intake in people with type 2 diabetes

Fri, 20 Feb 2026 20:00:20 GMT

Can protein intake after exercise improve the muscles of a person with diabetes?

Publication title: Changes to insulin sensitivity in glucose clearance systems and redox following dietary supplementation with a novel cysteine-rich protein: A pilot randomized controlled trial in humans with type-2 diabetes

Authors: Peeters, W. M., Gram, M., Dias, G. J., Vissers, M. C. M., Hampton, M. B., Dickerhof, N., Bekhit, A. E., Black, M. J., Oxbøll, J., Bayer, S., Dickens, M., Vitzel, K., Sheard, P. W., Danielson, K. M., Hodges, L. D., Brønd, J. C., Bond, J., Perry, B. G., Stoner, L., Cornwall, J., … Rowlands, D. S.

Journal: Redox biology, 67, 102918.

Year: 2023

Background:

Type 2 diabetes (better known as diabetes mellitus) is a lifestyle disease in which the primary symptom is a chronic elevation in blood sugar levels. Although various organs in the body are involved in the pathology, muscle is a key organ. When we eat or drink carbohydrates, a large portion of them is absorbed into the muscles to stabilize blood sugar levels. Over time, lifestyle (little to no physical activity and overconsumption) disrupts the absorption of carbohydrates into the muscles in type 2 diabetes. This causes sugar to remain in the blood, leading to elevated blood sugar levels. This has long-term health consequences. Therefore, if we reverse the underlying causes by exercising, building larger and healthier muscles, and accelerating this process by consuming protein after exercise, we can improve the health of people with type 2 diabetes.

What we did:

We conducted an experiment in which people with diabetes trained in our lab for fourteen weeks (primarily cycling, but also circuit training). We divided the sample into three groups. After each morning workout and in the evening, the control group consumed no protein, one group consumed whey protein (as discussed in previous blog posts, it's a potent activator of muscle protein synthesis), and a third group consumed a mix of whey protein and keratin protein. Before and after the 14-week training program, the participants underwent tests to measure how effectively their muscles take up sugar. This included taking muscle biopsies.

Keratin? Isn't that in shampoos to make your hair look shiny and beautiful? Why would you want to eat it?

This may sound strange, but with the help of nutritional innovation, other researchers have succeeded in processing sheep's wool into an edible powder (like whey). It sounds strange, but hair consists mainly of the component keratin, keratin is a protein, and a protein consists of a chain of amino acids. Therefore, consumption is possible after some processing methods. Based on the amino acid composition of keratin, the theory was that keratin contains several amino acids (cysteine, glycine, and arginine) that could potentially be beneficial for treating type 2 diabetes in very high doses. Arginine can be converted into nitric oxide, which has a positive effect on blood vessel dilation (just like nitrate in beetroot juice), and cysteine and glycine are two essential components for the production of antioxidants (called glutathione). Both processes are disrupted in type 2 diabetes. Whey protein, on the other hand, contains fewer of these amino acids but more of the amino acids that promote muscle protein synthesis. That's why we combined the two protein sources.

Moreover, because sheep's wool is a renewable resource and the supplement is made from raw (low-quality) wool that would otherwise be wasted, it has a strong sustainability and valorization element.

What we discovered:

When we measured how well the muscle absorbs sugar again after 14 weeks, it turned out that the group consuming the combination of whey and keratin experienced a greater improvement than whey alone or the control group. We also found that the blood flow to the muscle and the channels that transport sugar into the muscle (glucose transporter 4; GLUT4) were the underlying factors, while the glutathione concentration had not changed significantly.

What does this mean?

This was the first experiment ever to test keratin as a dietary supplement in people with diabetes. The initial results appear to be positive, but more research and repetition of the experiment are certainly needed to determine whether the positive findings are consistent and reproducible.

Personal reflections:

This publication was the result of my doctoral research. The research itself lasted 3.5 years and took place in New Zealand (Wellington, the capital of the North Island, and Dunedin, the South Island). It was an absolutely amazing adventure that I will always cherish. Besides the hard work (for the first 1.5 years, data collection took place, which meant waking up several days a week at 6 a.m., followed by many hours in a dark room behind a microscope analyzing muscle biopsies), I did and saw so much of this beautiful country, and I formed friendships that remain close to this day. Moreover, after 3.5 years, I wasn't done academically. Due to embargoes and rejections from various scientific journals, this research was finally accepted for publication only four years after the end of my PhD. That's science, too....

Link to original article:

Protein intake after concurrent exercise: soy, whey and the role of leucine

Fri, 20 Feb 2026 19:43:04 GMT

What role does the protein source, and in particular the amino acid leucine, play in muscle building?

Title of publication: Myofibrillar and Mitochondrial Protein Synthesis Rates Do Not Differ in Young Men Following the Ingestion of Carbohydrate with Whey, Soy, or Leucine-Enriched Soy Protein after Concurrent Resistance- and Endurance-Type Exercise

Authors: Churchward-Venne, T. A., Pinckaers, P. J. M., Smeets, J. S. J., Peeters, W. M., Zorenc, A. H., Schierbeek, H., Rollo, I., Verdijk, L. B., & van Loon, L. J. C.

Journal: The Journal of nutrition, 149(2), 210–220.

Year: 2019

In the previous blog post, we showed how milk protein accelerated the rate at which new protein structures are formed in muscle after concurrent training. Within the field of muscle protein metabolism, an interesting concept exists: the leucine threshold (1). A protein consists of smaller building blocks called amino acids. There are a total of 20 different amino acids found in a protein structure. One of these is the amino acid leucine. And leucine is a special amino acid because, independently of the other 19 amino acids, it can trigger the muscle protein synthesis pathway via the activation of the transcription factor mammalian target of rapamycin (mTOR). But! One leucine molecule doesn't suddenly activate the pathway. Neither does two leucine molecules. No, a certain amount and a certain rate of digestion are required before the floodgates actually open: the leucine threshold.

Activation pathway what?

In biology, cells operate based on signals and stimuli, and messages are constantly being transmitted within the cell and between cells. An external stimulus such as exercise can cause a cell to respond to this disruption of the status quo. This stimulus then activates many messages. The response to such a message is often the activation of a cellular process. For example, a muscle adapts to exercise:

Stimulus that causes disruption (exercise)
Molecular pathways (message deliverers) are activated to deliver a signal to the cell's main regulator: DNA in the nucleus.
The message is read and translated into an action.
The cell begins to build new structures to adapt to the disruption. In this case, muscle protein synthesis, so that in the future, the cell has adapted to better cope with the same disruption: becoming stronger.

Below you see a complex diagram showing how activation of target of rapamycin (mTOR) by muscle contraction and leucine leads to a boost in the process of muscle protein synthesis.

Illustration by: Drummond, M. J., Dreyer, H. C., Fry, C. S., Glynn, E. L., & Rasmussen, B. B. (2009). Nutritional and contractile regulation of human skeletal muscle protein synthesis and mTORC1 signaling. Journal of applied physiology (Bethesda, Md. : 1985), 106(4), 1374–1384. https://doi.org/10.1152/japplphysiol.91397.2008

Background:

All proteins have different compositions and therefore different amounts of leucine. Animal proteins generally contain higher concentrations of leucine than plant proteins (2). How this translates to the activation of muscle protein synthesis has been demonstrated in several studies. For example, consuming plant proteins (soy) resulted in a lower stimulation of MPS compared to whey (3). Another study showed that consuming a small amount of whey (6 grams) but enriching (adding) it with the amino acid leucine to the concentration found in much higher doses of whey (25 grams) induces a similar increase in muscle protein synthesis after resistance training as consuming just 25 grams of whey (4). Because soy is an "inferior" dietary protein for stimulating muscle protein synthesis (MPS) due to its lower leucine concentration, the theory is that adding leucine to soy to match the amount in whey would result in a similar increase in MPS. So that's what we tested in this study, but again after a competitive training session instead of just strength training.

What we did:

The same protocol was used as in the previous blog post, but only the recovery drinks the subjects received were different: again, everyone consumed 45 grams of carbohydrates after training. In addition, one group consumed whey protein (20 grams) (the group from the previous study). Another group consumed soy protein (20 grams), and the last group consumed 20 grams of soy, but we added an amount of free leucine to this drink that matched the amount of leucine in 20 grams of whey.

What we found:

Here too, we measured the rate of both myofibrillar and mitochondrial protein synthesis, as well as mTOR activation. When comparing the groups, no differences were found in myofibrillar and mitochondrial protein synthesis.

What does this mean?

T hese findings were somewhat surprising based on previous observations, and there was no clear explanation for the observation that soy without leucine enrichment yielded similar MPS values as whey and soy with leucine enrichment. It was "reassuring" that the activation pathway was also similar, but the amount of leucine in the blood differed between the high-leucine and low-leucine groups. Perhaps the protein dose or the difference in leucine levels was not high or large enough to observe an effect? Perhaps the type of training (competitive training compared to the previous experiments with only resistance training) influenced the outcome? Perhaps the leucine threshold hypothesis is not as rigid as initially thought? Science is actually quite fun, especially when the results don't support your previous hypothesis and the outcome of an experiment raises more questions than answers!

Personal reflections:

This publication arose from the same experiment as in the previous blog post. To expand on my previous personal reflections: this master's project taught me to do something that sparks enthusiasm and passion. When I was deciding which master's project to choose, I was also in discussions with a professional cycling team, which was very important to me, as that's where I ultimately wanted to work. However, the team was realistic about what they could offer, which mainly consisted of going through stacks of Excel spreadsheets to analyze data. This didn't generate any enthusiasm at the time, so the other project was chosen. However, it did open up a whole new world and ignited my passion for sports nutrition, so I think I made the right decision and that I...

Reference list:

(1) Zaromskyte, G., Prokopidis, K., Ioannidis, T., Tipton, K. D., & Witard, O. C. (2021). Evaluating the Leucine Trigger Hypothesis to Explain the Post-prandial Regulation of Muscle Protein Synthesis in Young and Older Adults: A Systematic Review. Frontiers in nutrition, 8, 685165. https://doi.org/10.3389/fnut.2021.685165

(2) Gorissen, S. H. M., Crombag, J. J. R., Senden, J. M. G., Waterval, W. A. H., Bierau, J., Verdijk, L. B., & van Loon, L. J. C. (2018). Protein content and amino acid composition of commercially available plant-based protein isolates. Amino acids, 50(12), 1685–1695. https://doi.org/10.1007/s00726-018-2640-5

(3) Tang, J. E., Moore, D. R., Kujbida, G. W., Tarnopolsky, M. A., & Phillips, S. M. (2009). Ingestion of whey hydrolyzate, casein, or soy protein isolate: effects on mixed muscle protein synthesis at rest and following resistance exercise in young men. Journal of applied physiology (Bethesda, Md.: 1985), 107(3), 987–992. https://doi.org/10.1152/japplphysiol.00076.2009

(4) Churchward-Venne, T. A., Burd, N. A., Mitchell, C. J., West, D. W., Philp, A., Marcotte, G. R., Baker, S. K., Baar, K., & Phillips, S. M. (2012). Supplementation of a suboptimal protein dose with leucine or essential amino acids: effects on myofibrillar protein synthesis at rest and following resistance exercise in men. The Journal of physiology, 590(11), 2751–2765. https://doi.org/10.1113/jphysiol.2012.228833

Original publication link:

Protein intake after concurrent exercise to enhance muscle protein synthesis

Fri, 20 Feb 2026 18:32:32 GMT

What is the effect of protein intake after acute exercise on muscle protein synthesis?

Title of publication : Myofibrillar and Mitochondrial Protein Synthesis Rates Do Not Differ in Young Men Following the Ingestion of Carbohydrate with Milk Protein, Whey, or Micellar Casein after Concurrent Resistance- and Endurance-Type Exercise.

Authors : Churchward-Venne, T. A., Pinckaers, P. J. M., Smeets, J. S. J., Peeters, W. M., Zorenc, A. H., Schierbeek, H., Rollo, I., Verdijk, L. B., & van Loon, L. J. C. Journal : The Journal of nutrition, 149(2), 198–209.

Year: 2019

Background:

Consuming protein after strength training at the gym is a common practice. The idea behind this nutritional strategy is to promote recovery and give your muscle growth (hypertrophy) an extra boost, provided you do it consistently. Plenty of research supports this. But what if you change the type of workout you do? Instead of exclusively lifting weights (strength or resistance training), you can combine your session with some cardio. This type of training is called concurrent training. Past research has shown that when you add cardio to your strength training, the signal that activates cardio in the muscle negatively influences the signal that activates strength. This could negatively impact your strength and hypertrophy (1). This phenomenon is called the interference effect. Although this effect has not been clearly established, it would be interesting to investigate whether consuming protein after concurrent training is still beneficial for acutely stimulating muscle growth (muscle protein synthesis).

What was done:

In this large-scale study, conducted at Maastricht University, fit and healthy participants arrived in the morning in a fasted state. An IV was inserted for the first part of the experiment. The administered solution contained labeled amino acids. After a stabilization period, the participants began their concurrent training: 4 sets, 8-12 repetitions at 80% of their 1RM of leg press and leg extension exercises. This was followed by 30 minutes of cycling at a steady but vigorous pace. Immediately after the exercise, a muscle biopsy was taken, and the participants were given a recovery drink.

What was in this recovery drink?

The study was designed to investigate whether different protein sources would stimulate protein synthesis to varying degrees. All participants received 45 grams of carbohydrates in their drink, but depending on the group they were randomized to, the drink either contained nothing (control group), or 20 grams of milk protein, 20 grams of whey protein, or 20 grams of casein protein. Milk consists of both whey and casein (20/80 split), so it would be interesting to investigate whether one type of protein in milk is superior to the other when consumed separately.

How was muscle synthesis measured?

Blood samples were taken regularly over a six-hour period, and two additional muscle biopsies were taken. These methods allow us to study how much and how quickly the labeled amino acids are incorporated into the leg muscles. The more found in the muscle, the higher the muscle protein synthesis. However, muscles consist of many components, so it is also interesting to see whether the labeled amino acids are incorporated into different components. The main components of interest are: myofibrillar protein (a scientific term for the components directly involved in muscle contraction – associated with strength training) and mitochondrial protein (the component where the cell produces energy – associated with endurance training).

Results/What we found:

For myofibrillar protein synthesis (i.e., strength/hypertrophy), when comparing each individual group, there were no differences between the control group (CHO only), milk protein, whey protein, or casein protein. However, when the data from the protein groups were pooled, myofibrillar protein synthesis was higher than that of the control group. For mitochondrial protein synthesis, no differences were observed between each individual group or between the control and protein groups when these groups were pooled.

What does this mean in practice?

Consuming milk protein (20 grams) after training with both strength and endurance increased the rate at which new myofibrils were formed (strength/hypertrophy), but not the rate at which new energy factories were created (endurance).

Technical note in simple terms: labeled amino acids?

Think of it this way: All amino acids in the body (including those that also circulate in the blood) are white. The labeled amino acid is colored red. And by sampling body fluids and tissues over time, you can trace where the labeled (red) amino acid goes.

Personal reflection:

This project was part of my master's degree in human movement sciences. Although I had already done a research project for my bachelor's degree, this project gave me great insight into the wonderful world of applied research. The days were long (starting at 7:00 a.m. to prepare for an experiment, finishing by 4:00-5:00 p.m.), but I loved the scientific aspect: collecting and processing human samples (working with liquid nitrogen was fun), reporting the results, leading the exercise session, and making the participants feel comfortable.

References:

(1) Wilson, J. M., Marin, P. J., Rhea, M. R., Wilson, S. M., Loenneke, J. P., & Anderson, J. C. (2012). Concurrent training: a meta-analysis examining interference of aerobic and resistance exercises. Journal of Strength and Conditioning Research, 26(8), 2293–2307. https://doi.org/10.1519/JSC.0b013e31823a3e2d

Link to original study:

Het effect van eiwit inname voorafgaand aan inspanning op welke brandstoffen je spier aanspreekt

Fri, 20 Feb 2026 13:19:29 GMT

De voordelen van nuchter trainen, maar dan met iets in de maag?

Publicatie: The effect of pre-exercise protein intake on substrate metabolism, energy expenditure, and energy intake: a dose-response study

Auteurs: Peeters, W. M., Cook, L. E., & Page, O.

Jaar: 2023

Tijdschrift: Journal of the International Society of Sports Nutrition, 20(1), 2275006.

Achtergrond:

Er zijn verschillende manieren waarop atleten hun voeding plannen rondom de training en zo de trainingsaanpassingen maximaliseren. Een relatief populaire strategie is nuchter trainen. Het idee achter deze aanpak is dat het lichaam bij het trainen in nuchtere toestand (d.w.z. na het ontwaken maar vóór het ontbijt) relatief meer vet gebruikt voor energieproductie dan wanneer je net koolhydraten hebt geconsumeerd. Dit komt doordat een belangrijk hormoon – insuline – dat verhoogd is na het consumeren van koolhydraten, het verbruik verschuift naar meer koolhydraten en minder vet. Men denkt dat wanneer je je lichaam "dwingt" om meer vet te gebruiken (door niet te eten vóór het sporten), de spieren zich aanpassen zodat ze meer vet kunnen verbranden. Handig voor duurtrainingen waarbij je kostbare en eindige koolhydraatvoorraden (glycogeen) wilt sparen en vermoeidheid wilt uitstellen.

Deze theorie is echter zeer discutabel en misschien wijd ik er een aparte blog aan. Maar nuchter trainen blijft een populaire strategie. Het probleem is nu: wanneer je nuchter sport, neemt ook de bijdrage van eiwitten aan de energieproductie toe (meestal zo'n 5% van de totale energieproductie, met een paar procentpunten). Deze extra eiwitten komen uit de afbraak van ons kostbare weefsel (bijv. spieren) en dat willen we bij voorkeur vermijden! De vraag die dan rijst: wat als we vóór het sporten eiwitten uit voeding geven, zodat deze bron gebruikt kan worden in plaats van lichaamseiwit? Interessant, want bij het consumeren van eiwitten geeft het lichaam ook insuline af, wat in theorie zou moeten leiden tot een lagere vetverbranding en daarmee het doel van nuchter sporten zou ondermijnen.

Wat we deden:

In deze proef vergeleken we de substraatoxidatie (het meten van de hoeveelheid vetverbranding en koolhydraatverbranding) gedurende één uur fietsen nadat mensen 0 (als controle ofwel: nuchtere conditie), 20 of 40 gram wei-eiwit hadden geconsumeerd. Omdat elke deelnemer elke conditie onderging (d.w.z. ze bezochten het laboratorium op drie aparte dagen waarbij ze elke keer een andere conditie kregen – we noemen dit een cross-over onderzoek), is de kans groter dat significante bevindingen daadwerkelijk een fysiologisch effect zijn in plaats van simpelweg verschillen tussen mensen.

Opmerking: Hoe meet je substraatoxidatie? Door een methode die indirecte calorimetrie heet. We meten de lucht die mensen uitademen. Om energie te creëren, vindt er in principe een chemische reactie plaats waarbij zuurstof en het substraat reageren en daarbij water (H₂O) en koolstofdioxide (CO₂) produceren. We kennen de concentratie van O₂ en CO₂ in de atmosferische lucht. Wanneer we deze zuurstof inademen, wordt een deel ervan opgenomen in de longen, zodat het naar de spieren kan worden gestuurd voor energieproductie. Bij deze energieproductiereactie wordt CO₂ geproduceerd, dat vervolgens naar de longen wordt gestuurd om te worden uitgeademd. Dus wanneer we iemands ademhaling meten, is de zuurstofconcentratie lager vergeleken met de atmosferische lucht (omdat we het hebben opgenomen) en is de CO2-concentratie gestegen (omdat het lichaam het moet afvoeren). Samen met het volume uitgeademde lucht kunnen we met handige formules berekenen hoeveel vet en koolhydraten er worden verbrand. Geweldig, toch!?

Wat hebben we ontdekt?

Niets! Dat is dus echt heel spannend zou je denken. De vetverbranding was niet verschillend tussen nuchtere training en beide doses eiwitinname tijdens de fietssessie van 1 uur. Hoewel we een toename van het hormoon insuline hebben gemeten na eiwitinname, wat in theorie de vetverbranding dus zou moeten afremmen.

Wat betekent dit?

Deze bevindingen hebben verschillende implicaties. 1. Als je doel van een trainingssessie is om het gebruik van vet als brandstofbron te maximaliseren, kun je vóór de sessie iets eten. Maar geen koolhydraten, alleen eiwitten. Dit kan handig zijn als je moeite hebt om wakker te worden en op gang te komen voordat je gaat eten. Wil je iets in je maag: eiwitten. 2. Welke brandstof je spier kiest, hangt af van zowel hormonale regulatie als de directe beschikbaarheid van het substraat. Deze bevindingen suggereren dat de directe beschikbaarheid van het substraat mogelijk een belangrijkere regulator is dan hormonale controle (omdat we een stijging van insuline zagen, maar dit had geen invloed op de hoeveelheid verbrande brandstof in vergelijking met nuchtere training).

Persoonlijke reflecties:

Studenten is hier het keuzewoord. Het idee van eiwitconsumptie vóór de training werd aangewakkerd door een nieuwsgierige student die deze vraag kwam stellen. We redeneerden tot een logisch antwoord, maar toen we de literatuur doorzochten, bleek er nauwelijks onderzoek naar dit onderwerp te zijn gedaan. De student (Lee Ager) is nu bezig met zijn promotieonderzoek. Ten tweede kreeg ik tijdens het experiment hulp van mijn eerste masterstudent die ik begeleidde. Zij was fantastisch en leidde een groot deel van het onderzoek! We hadden een geweldige student-begeleiderrelatie en hebben ons beiden een zeer positieve ervaring gegeven.

The effects of pre-exercise protein intake on fuel substrate selection in skeletal muscle

Fri, 20 Feb 2026 13:09:52 GMT

The benefits of fasted exercise, but with some food in your stomach.

Publication: The effect of pre-exercise protein intake on substrate metabolism, energy expenditure, and energy intake: a dose-response study

Authors: Peeters, W. M., Cook, L. E., & Page, O.

Year: 2023

Journal: Journal of the International Society of Sports Nutrition, 20(1), 2275006.

Background:

Athletes use several methods to plan their nutrition around training to maximize training adaptations. A relatively popular strategy is fasted training. The idea behind this approach is that when training in a fasted state (i.e., after waking but before breakfast), the body uses relatively more fat for energy production than when consuming net carbohydrates. This is because a key hormone—insulin—presumably released after consuming carbohydrates shifts energy utilization toward more carbohydrates and less fat. It's thought that when you "force" your body to use more fat (by not eating before exercise), the muscles adapt to burn more fat. This is useful for endurance training where you want to conserve precious and finite carbohydrate stores (glycogen) and delay fatigue.

This theory, however, is highly debatable, and I might dedicate a separate blog post to it. But fasted training remains a popular strategy. The problem now is: when you exercise fasted, the contribution of the increase to energy production also increases (usually around 5% of total energy production, with a few percentage points). This additional heating comes from the breakdown of our precious tissue (e.g., muscle), and we prefer to avoid that! The question then arises: what if we provide dietary protein before exercise, so that this source can be used instead of body protein? This is interesting, because the consumer of increasers also wants to give the body insulin, which in theory should lead to lower fat burning and thus undermine the purpose of exercising fasted.

What we did:

In this experiment, we compared substrate oxidation (measuring the amount of fat burning and carbohydrate burning) during one hour of cycling after people had consumed 0 (as a control, or: fasted condition), 20, or 40 grams of whey protein. Because each participant underwent each condition (i.e., they visited the laboratory on three separate days, each time receiving a different condition—we call this a crossover study), it's more likely that significant actual physiological effects are present, rather than surprising differences between individuals.

Note: How do you measure substrate oxidation? Through a method called indirect calorimetry. We measure the air that people exhale. To create energy, a chemical reaction essentially takes place where oxygen and the substrate react, producing water (H₂O) and carbon dioxide (CO₂). We know the concentration of O₂ and CO₂ in the air. When we inhale this oxygen, some of it is absorbed over time, so it can be sent to the muscles for energy production. This energy-producing reaction produces CO₂, which then drives it to be exhaled over time. So when we measure someone's breathing, the oxygen concentration is lower compared to the controlled air (because we've absorbed it) and the CO2 concentration is concentrated (because the body has to expel it). Together with the volume of exhaled air, we can calculate how much fat and carbohydrates are burned using handy formulas. Amazing, right?

What did we discover?

Nothing! That's really exciting, you might think. Fat burning was no different between fasted training and both doses of protein intake during the 1-hour cycling session. Although we did measure an increase in the hormone insulin after protein intake, which should theoretically inhibit fat burning.

What does this mean?

These considerations have several implications. 1. If your goal for a training session is to maximize the use of a vet as a fuel source, you can eat something before the session. But no carbohydrates, only protein. This can be helpful if you have trouble waking up and getting going before eating. Want something in your stomach? Cholesterol-lowering. 2. Your muscle's choice of fuel depends on both hormonal regulation and the immediate availability of the substrate. This surprising finding suggests that immediate substrate availability may be a more important regulator than hormonal control (because we saw an increase in insulin, but this had no effect on the amount of fuel burned compared to fasted training).

Personal reflections:

Students is the key word here. The idea of pre-workout protein consumption was sparked by a curious student who asked this question. We reasoned about a logical answer, but when we searched the literature, we found that there was hardly any research on this topic. The student (Lee Ager) is now working on his PhD. Secondly, I received assistance during the experiment from my first master's student whom I supervised.

De lange-termijn effecten van eiwit inname na het sporten in mensen met suikerziekte (diabetes type 2)

Sun, 15 Feb 2026 12:00:02 GMT

Kan inname van eiwitten na training de spieren van een persoon met suikerziekte beter maken?

Publicatie titel: Changes to insulin sensitivity in glucose clearance systems and redox following dietary supplementation with a novel cysteine-rich protein: A pilot randomized controlled trial in humans with type-2 diabetes

Auteurs: Peeters, W. M., Gram, M., Dias, G. J., Vissers, M. C. M., Hampton, M. B., Dickerhof, N., Bekhit, A. E., Black, M. J., Oxbøll, J., Bayer, S., Dickens, M., Vitzel, K., Sheard, P. W., Danielson, K. M., Hodges, L. D., Brønd, J. C., Bond, J., Perry, B. G., Stoner, L., Cornwall, J., … Rowlands, D. S.

Tijdschrift: Redox biology, 67, 102918.

Jaar: 2023

Achtergrond: D iabetes type 2 (beter bekend als suikerziekte) is een leefstijlziekte waarbij het primaire ziektebeeld een chronische verhoging in de bloedsuikerspiegel is. Hoewel verschillende organen in het lichaam betrokken zijn bij de pathologie, is spier een belangrijk orgaan. Wanneer we koolhydraten eten of drinken, wordt een groot deel daarvan opgenomen in de spieren om de bloedsuikerspiegel te stabiliseren. Door levensstijl (weinig tot geen fysieke activiteit en overconsumptie) wordt in de loop van tijd bij diabetes type 2 de opname van koolhydraten in de spieren verstoord. Hierdoor blijft suiker in het bloed wat leidt tot een verhoogde bloedsuikerspiegel. Dit heeft op de lange termijn gezondheidsgevolgen. Dus als we de oorzaken omkeren door te sporten, de spieren groter en gezonder maken en dit proberen te versnellen door na de training eiwitten te consumeren, kunnen we de gezondheidstoestand van mensen met diabetes type 2 verbeteren.

Wat we deden:

We deden een experiment waarbij mensen met suikerziekte veertien weken lang in ons lab kwamen trainen (voornamelijk fietsen, maar ook circuittraining). We verdeelden de steekproef in 3 groepen. Zowel na elke ochtendtraining en 's avonds consumeerde de controlegroep geen eiwitten, een groep consumeerde wei-eiwit (zoals besproken in eerdere blogs is het een krachtige activator van spiereiwitsynthese) en een derde groep consumeerde een mix van wei-eiwit en keratine-eiwit. Voor en na de 14 weken durende training ondergingen de deelnemers enkele tests om te meten hoe effectief hun spieren waren in het opnemen van suiker. Dit omvatte ook het opnieuw afnemen van spierbiopsieën.

Keratine? Zit dat niet in shampoos om je haren mooi te maken? Waarom zou je dit willen eten?

Dit klinkt misschien vreemd, maar met behulp van voedingsinnovatie waren andere onderzoekers erin geslaagd schapenwol te verwerken tot een eetbaar poeder (zoals wei). Klinkt gek, maar haren bestaan voornamelijk uit het bestandsdeel keratine, keratine is een eiwit, en een eiwit bestaat uit een ketting van aminozuren. Consumptie is dus mogelijk na enige verwerkingsmethodes. Gebaseerd op de aminozuursamenstelling van keratine, was de theorie dat keratine enkele aminozuren bevat (cysteine, glycine en arginine) die mogelijk gunstig zouden zijn voor de behandeling van diabetes type 2 in zeer hoge hoeveelheden. Arginine kan worden omgezet in stikstofoxide wat een positief effect heeft op de verwijding van bloedvaten (net zoals nitraat in rodebietensap) en cysteine en glycine zijn twee essentiële componenten voor het maken van antioxidanten (genaamd glutathione). Beide processen zijn verstoord in type 2 diabetes. Wei eiwit daarintegen, bevat minder van deze aminozuren maar weer meer van de aminozuren die spiereiwitsynthese bevorderen. Dus daarom combineerde we de twee eiwitbronnen.

Bovendien, omdat schapenwol een hernieuwbare bron is en het supplement gemaakt is van wol van ruwe wol (lage kwaliteit) die anders verloren zou gaan, heeft het een sterk element van duurzaamheid en valorisatie.

Wat we ontdekten:

Toen we na 14 weken opnieuw maten hoe goed de spier suiker opneemt, bleek dat de groep die de combinatie van wei en keratine consumeerde een grotere verbetering ervaarden dan wei alleen of de controle groep. Daarnaast constateerden we dat de bloedtoevoer naar de spier toe en de kanaaltjes die het suiker de spier in transporteren ( glucose transporter 4; GLUT4) hier aan ten grondslag lagen, terwijl de glutathione concentratie niet wezenlijk verandert was.

Wat betekent dit?

Dit was het eerste experiment ooit waar keratine als voedingssupplement was getest in mensen met suikerziekte. De eerste resultaten lijken dus een positieve werking te hebben, maar er is zeker nog meer onderzoek nodig en herhaling van het experiment om te kijken of de positieve bevindingen consistent en reproduceerbaar zijn.

Persoonlijke reflecties: Deze publicatie was het resultaat van mijn doctorale promotietraject. Het promotietraject zelf was 3,5 jaar en vond plaats in Nieuw Zeeland (Wellington, de hoofdstad op het Noordereiland en Dunedin op het Zuidereiland). Een absoluut waanzinnig avontuur wat ik altijd zal koesteren. Naast het hard werken (voor de eerste 1,5 jaar vond de data verzameling plaats, wat inhield dat meerdere dagen per week ik al om 6 uur 's ochtends, daarna heb ik vele uren in een donkere kamer achter een microscoop gezeten om spierbiopten te analyseren), heb ik ontzettend veel gedaan en gezien van het prachtige land en zijn er vriendschappen ontstaan die nog steeds warm zijn. Daarnaast, op academisch gebied was het na 3,5 jaar nog niet gedaan. Door embargo's en afwijzingen van verschillende wetenschappelijke tijdschriften werd dit onderzoek uiteindelijk pas 4 jaar na het einde van mijn promotietraject geaccepteerd voor publicatie. Dat is ook de wetenschap....

Link naar origineel artikel:

Effect van eiwit inname na concurrent training op de korte en lange termijn

Sun, 18 Jan 2026 09:00:02 GMT

Een systematische analyse van de korte en lange-termijn effecten van eiwit inname als hersteldrank na concurrent training

Titel: The Effects of Dietary Protein Supplementation on Acute Changes in Muscle Protein Synthesis and Longer-Term Changes in Muscle Mass, Strength, and Aerobic Capacity in Response to Concurrent Resistance and Endurance Exercise in Healthy Adults: A Systematic Review

Auteurs: Hartono, F. A., Martin-Arrowsmith, P. W., Peeters, W. M., & Churchward-Venne, T. A.

Tijdschrift: Sports medicine (Auckland, N.Z.), 52(6), 1295–1328.

In de vorige twee blogs hebben we twee experimenten over eiwit inname na concurrent training afzonderlijk bekeken. Als we echter conclusies trekken op basis van slechts één of twee observaties, kunnen we verkeerde conclusies te trekken. Het is daarom de moeite waard om je blik te verbreden en te proberen al het bewijsmateriaal te verzamelen dat momenteel over een onderwerp bestaat. In dit geval de invloed van eiwitconsumptie na de training op spierreacties, maar specifiek op concurrent (kracht- en duur) training. Dit wordt meestal gedaan met een aanpak die een systematische review wordt genoemd. In plaats van selectief de studies te selecteren die bij een bepaald verhaal passen, stel je bij een systematische review een strikt protocol vast voor het doorzoeken van de beschikbare literatuur voordat je over het onderwerp begint te schrijven. Je zult moeten werken met de artikelen die uit dit protocol voortkomen, ongeacht de positieve of negatieve resultaten. Het stelt op een onbevooroordeelde manier vast wat de uitkomsten zijn. In deze systematische review hebben we gekeken naar de reacties, zowel acuut als langdurig (want als er acuut iets interessants gebeurt, is het nooit een garantie dat hetzelfde gebeurt wanneer de acute stimulus gedurende een langere periode wordt herhaald) van wat eiwit toevoegt aan concurrent training in zijn vermogen om spieradaptaties te moduleren.

Nadat we onze systematische zoektermen hadden bepaald, vonden we in totaal 370 wetenschappelijke artikelen die eventueel onze onderzoeksvraag konden ondersteunen. Na een zorgvuldig stappenplan te volgen, bleek dat er uiteindelijk maar 13 van deze artikelen daadwerkelijk konden worden gebruikt. Vier artikelen die het effect van eiwit inname na concurrent training in de acute herstelfase onderzochten en 9 artikelen die de lange-termijn effecten onderzochten.

Wat waren de resultaten van deze artikelen?

In de acute herstelfase: naast onze twee eerder gepubliceerde experimenten, waren de resultaten die andere onderzoekers hadden gevonden hetzelfde: eiwit inname na concurrent training stimuleerde de aanmaak van spiereiwitten (myofibrillen) extra in vergelijking met geen eiwit inname.

Op de lange termijn leidde eiwit inname tot een grotere spiermassa en spierkracht in vergelijking met geen eiwit inname.

Er was geen effect van eiwit inname op indicatoren van het duurvermogen van het lichaam, zowel acuut als op de lange termijn.

Wat betekent dit?

Eerst werd er gedacht dat als je spiermassa en spierkracht wil verbeteren, je liever niet tijdens je work-outs cardio oefeningen doet en exclusief op krachttraining focust, waarbij het innemen van eiwitten de kracht en spiermassa nog verder boost. Met het analyseren van alle resultaten van alle studies op het gebied van concurrent training en eiwit inname, lijkt het er echter op dat je met concurrent training nog steeds meer spier kan aanmaken zonder dat je cardio dit negatief beïnvloedt. Het innemen van extra eiwitten kan de krachtstoename en spiermassa toename zelfs nog extra boosten. Let wel: deze boost is vrij beperkt en de grootste trigger is nog altijd het inspannen zelf.

Persoonlijke reflecties : Dit was een COVID-19-studie. Na mijn promotieonderzoek (waar ik in een toekomstige blog over zal schrijven) kreeg ik een baan aan de Universiteit van Newcastle en begon ik hier in november 2019. Als academicus na mijn promotie is het vaak de volgende stap om je eigen onderzoekslijn op te zetten. In mijn geval zou dit betekenen dat ik in laboratoria werk om de effecten van training en voeding bij mensen te testen. Maar zoals we weten, kwam de wereld in maart 2020 tot stilstand en werden de laboratoria gesloten. Om een onderzoeksportfolio te blijven opbouwen, moet je van tactiek veranderen. In dit geval was mijn relatie met mijn MSc-begeleider (Tyler) nog steeds erg actief (we hadden zelfs al een beurs aangevraagd voordat we de baan in Newcastle kregen om in zijn laboratorium in Montreal, Canada, te komen werken, maar die werd afgewezen) en hij vroeg me of ik hem wilde helpen met dit project, wat ik met beide handen aannam.

Eiwit inname na gecombineerd kracht- en cardiotraining: soja, wei en de rol van leucine

Sun, 28 Dec 2025 09:00:08 GMT

Welke rol speelt de eiwitbron en in het bijzonder het aminozuur leucine in de spieraanmaak?

Titel: Myofibrillar and Mitochondrial Protein Synthesis Rates Do Not Differ in Young Men Following the Ingestion of Carbohydrate with Whey, Soy, or Leucine-Enriched Soy Protein after Concurrent Resistance- and Endurance-Type Exercise

Auteurs: Churchward-Venne, T. A., Pinckaers, P. J. M., Smeets, J. S. J., Peeters, W. M., Zorenc, A. H., Schierbeek, H., Rollo, I., Verdijk, L. B., & van Loon, L. J. C.

Tijdschrift: The Journal of nutrition, 149(2), 210–220.

Jaar: 2019

In de vorige blog lieten we zien hoe melkeiwit de snelheid waarmee nieuwe eiwitstructuren worden gevormd in de spier na concurrent training versnelde. Binnen het onderzoeksgebied van spiereiwit-metabolisme bestaat een interessant concept: de leucine-drempel (1). Een eiwit bestaat uit kleinere bouwstenen, aminozuren genaamd. Er zijn in totaal 20 verschillende aminozuren die we in een eiwitstructuur vinden. Eén daarvan is het aminozuur leucine. En leucine is een bijzonder aminozuur, omdat het, onafhankelijk van de andere 19 aminozuren, de activeringsroute van spiereiwitsynthese kan aanzetten via de activering van de transcriptiefactor mammalian target of rapamycin (mTOR). Maar! Eén leucine molecuul activeert de route niet plotseling. Twee leucine moleculen doen dit evenmin. Nee, er is een bepaalde hoeveelheid en een bepaalde snelheid van vertering nodig voordat de sluizen daadwerkelijk opengaan: de leucine-drempel.

Activeringsroute wat?

In de biologie werken cellen op basis van signalen en stimuli en worden er op elk moment berichten binnenin de cel en tussen cellen doorgegeven. Een externe stimulus zoals lichaamsbeweging kan ervoor zorgen dat een cel reageert op deze verstoring van de status quo. Deze stimulus activeert vervolgens vele berichten. De reactie op een dergelijke boodschap is vaak de activering van een cellulair proces. Zo past een spier zich bijvoorbeeld aan aan training:

Stimulus die verstoring veroorzaakt (lichaamsbeweging)
Moleculaire routes (boodschappen bezorgers) worden geactiveerd om een signaal af te leveren bij de belangrijkste regulator van de cel: DNA in de celkern.
De boodschap wordt gelezen en vertaald naar een actie.
De cel begint nieuwe structuren te bouwen om zich aan te passen aan de verstoring. In dit geval spiereiwitsynthese, zodat in de toekomst de cel zich heeft aangepast om met dezelfde verstoring beter om te gaan: sterker worden.

Hieronder zie je een complex diagram dat laat zien hoe activatie van target of rapamycin (mTOR) door spiercontractie en leucine leidt tot het boosten van het proces van spiereiwitsynthese.

Afbeelding van: Drummond, M. J., Dreyer, H. C., Fry, C. S., Glynn, E. L., & Rasmussen, B. B. (2009). Nutritional and contractile regulation of human skeletal muscle protein synthesis and mTORC1 signaling. Journal of applied physiology (Bethesda, Md. : 1985), 106(4), 1374–1384. https://doi.org/10.1152/japplphysiol.91397.2008

Achtergrond:

Alle eiwitten hebben een verschillende samenstelling en dus verschillende hoeveelheden leucine. Dierlijke eiwitten bevatten doorgaans hogere concentraties leucine dan plantaardige eiwitten (2). Hoe dit vertaalt naar de activatie van spiereiwitsynthese is aangetoond in enkele studies. Zo bleek dat de consumptie van plantaardige eiwitten (soja) resulteerde in een lagere stimulatie van MPS in vergelijking met wei (3). Ook werd in een studie aangetoond dat als je een lage hoeveelheid wei (6 gram) consumeert, maar je verrijkt (toevoegt) het met het aminozuur leucine tot de concentratie die aanwezig is in veel hogere doses wei (25 gram), het een vergelijkbare toename van spiereiwitsynthese induceert na krachttraining als enkel 25 gram wei (4). Omdat soja een "inferieur" voedingseiwit is om muscle protein synthesis (MPS) te stimuleren vanwege de lagere concentratie leucine, is de theorie dat als we leucine aan soja toevoegen om de hoeveelheid te matchen met de hoeveelheid in wei, dit zou resulteren in een vergelijkbare toename van MPS. Dat is dus wat we in deze studie hebben getest, maar dan opnieuw na een concurrent trainingssessie in plaats van alleen krachttraining.

Wat we deden: Hetzelfde protocol werd gebruikt als in de vorige blog, maar alleen de hersteldrankjes die de proefpersonen kregen, waren anders: wederom consumeerde iedereen 45 gram koolhydraten na de training. Daarnaast was er een groep die wei-eiwit (20 gram) innam (de groep uit de vorige studie). Een andere groep consumeerde soja-eiwit (20 gram) en de laatste groep consumeerde 20 gram soja maar we voegden een hoeveelheid vrije leucine toe aan deze drank die overeenkwam met de hoeveelheid leucine in 20 gram wei.

Wat we ontdekten: Ook hier maten we de snelheid van zowel myofibrillaire als mitochondriale eiwitsynthese, en ook de activering van mTOR. Bij vergelijking tussen de groepen werden geen verschillen gevonden in myofibrillaire en mitochondriale eiwitsynthese.

Wat betekent dit?

Deze bevindingen waren enigszins verrassend op basis van eerdere observaties en er was geen duidelijke verklaring voor de observatie dat soja zonder de verrijking met leucine vergelijkbare MPS-waarden opleverde als wei en soja met leucine verrijking. Het was "geruststellend" dat het activeringspad ook vergelijkbaar was, maar de hoeveelheid leucine in het bloed verschilde tussen de groepen met een hoog leucinegehalte en de groepen met een laag leucinegehalte. Misschien was de eiwitdosis of het verschil in leucine hoeveelheid niet hoog of groot genoeg om een effect waar te nemen? Misschien beïnvloedde het type training ( concurrent training vergeleken met de eerdere experimenten met alleen krachttraining) de uitkomst? Misschien is de leucinedrempel-hypothese niet zo rigide als aanvankelijk gedacht? Wetenschap is eigenlijk heel leuk, vooral als de resultaten je eerdere hypothese niet ondersteunen en de uitkomst van een experiment meer vragen dan antwoorden oproept!

Persoonlijke reflecties : deze publicatie is ontstaan uit hetzelfde experiment als in de vorige blog. Om verder te gaan op mijn eerdere persoonlijke reflecties: dit masterproject heeft me geleerd om iets te doen dat enthousiasme en passie opwekt. Toen ik moest beslissen welk masterproject ik zou kiezen, was ik ook in gesprek met een professionele wielerploeg, wat voor mij heel belangrijk was, aangezien ik daar uiteindelijk wilde werken. Maar het team was realistisch in wat ze konden bieden, wat voornamelijk neerkwam op het doornemen van stapels Excel-sheets om data te analyseren. Destijds wekte dit geen enthousiasme, dus werd er voor het andere project gekozen. Het opende wel een grote wereld en wakkerde mijn passie voor sportvoeding aan, dus ik denk dat ik de juiste beslissing heb genomen en dat ik voor...

Referentielijst:

(3) Tang, J. E., Moore, D. R., Kujbida, G. W., Tarnopolsky, M. A., & Phillips, S. M. (2009). Ingestion of whey hydrolysate, casein, or soy protein isolate: effects on mixed muscle protein synthesis at rest and following resistance exercise in young men. Journal of applied physiology (Bethesda, Md. : 1985), 107(3), 987–992. https://doi.org/10.1152/japplphysiol.00076.2009

Orginele publicate link:

Eiwitten na gecombineerde kracht- en cardiotraining ter bevordering van spieropbouw:

Sun, 07 Dec 2025 09:19:32 GMT

Wat is het effect van eiwit inname na een acute inspanning op de spier-eiwit aanmaak?

Titel publicatie : Myofibrillar and Mitochondrial Protein Synthesis Rates Do Not Differ in Young Men Following the Ingestion of Carbohydrate with Milk Protein, Whey, or Micellar Casein after Concurrent Resistance- and Endurance-Type Exercise.

Auteurs : Churchward-Venne, T. A., Pinckaers, P. J. M., Smeets, J. S. J., Peeters, W. M., Zorenc, A. H., Schierbeek, H., Rollo, I., Verdijk, L. B., & van Loon, L. J. C. Tijdschrift : The Journal of nutrition, 149(2), 198–209.

Jaar: 2019

Achtergrond: Het consumeren van eiwitten na een krachttraining in de sportschool is een veelvoorkomend fenomeen. Het idee achter deze voedingsstrategie is om het herstel te bevorderen en je spiergroei (hypertrofie) een extra boost te geven, mits je dit consequent doet. Veel onderzoek ondersteunt dit. Maar wat als je van type sportsessie verandert? In plaats van uitsluitend gewichten te heffen (kracht- of weerstandstraining), kun je je sessie combineren met wat cardio. Dit type training wordt concurrent training genoemd. Onderzoek uit het verleden heeft aangetoond dat wanneer je cardio toevoegt aan je krachttraining, het signaal dat de cardio activeert in de spier, het signaal dat de kracht activeert negatief beïnvloedt. Dit zou een negatief effect kunnen hebben op je kracht en hypertrofie (1). Dit fenomeen wordt het interferentie -effect genoemd. Hoewel dit effect niet duidelijk is vastgesteld, is het interessant om te onderzoeken of het nog steeds nuttig is om eiwitten te consumeren na een concurrent training om de spiergroei (spiereiwitsynthese) acuut te stimuleren.

Wat er gedaan werd: In deze grootschalige studie, uitgevoerd aan de Universiteit Maastricht, arriveerden fitte en gezonde deelnemers 's ochtends in een nuchtere toestand. In het eerste deel van het experiment werd een infuus ingebracht. De toegediende oplossing bevatte gelabelde aminozuren. Na een stabilisatieperiode begonnen de deelnemers met hun gelijktijdige training: 4 sets, 8-12 herhalingen op 80% van hun 1RM aan leg press- en leg extension-oefeningen. Dit werd gevolgd door 30 minuten fietsen in een constant maar krachtig tempo. Direct na afloop van de oefening werd een spierbiopsie afgenomen en kregen de deelnemers een hersteldrankje.

Wat zat er in dit hersteldrankje? De studie was opgezet om te onderzoeken of verschillende eiwitbronnen de eiwitsynthese in verschillende mate zouden stimuleren. Alle deelnemers kregen 45 gram koolhydraten in hun drankje, maar afhankelijk van de groep waarin ze gerandomiseerd werden, bevatte het drankje ofwel niets extra's (controlegroep), ofwel 20 gram melkeiwit, 20 gram wei-eiwit of 20 gram caseïne-eiwit. Melk bestaat uit zowel wei als caseïne (verdeling 20/80), dus het zou interessant zijn om te onderzoeken of het ene type eiwit in melk beter is dan het andere wanneer het afzonderlijk wordt geconsumeerd.

Hoe werd de spiersynthese gemeten? Vervolgens werd gedurende een periode van 6 uur regelmatig bloed afgenomen en werden er nog twee spierbiopsieën genomen. Met behulp van deze methoden kan worden onderzocht hoeveel en hoe snel de gelabelde aminozuren in de beenspieren worden opgenomen. Hoe meer er in de spier worden aangetroffen, hoe hoger de spiereiwitsynthese. Spieren bestaan echter uit veel componenten, dus het is ook interessant of de gelabelde aminozuren in verschillende componenten terechtkomen. De belangrijkste componenten van belang: myofibrillair eiwit (een wetenschappelijke term voor de componenten die direct betrokken zijn bij de samentrekking van spieren – geassocieerd met krachttraining) en mitochondriaal eiwit (het component waar de cel energie produceert – geassocieerd met duurtraining).

Uitkomsten/Wat we ontdekten: Voor myofibrillaire eiwitsynthese (lees: kracht/hypertrofie) waren er, wanneer elke individuele groep met elkaar werd vergeleken, geen verschillen tussen de controlegroep (alleen CHO), melkeiwit, wei-eiwit of caseïne-eiwit. Wanneer de gegevens van de eiwitgroepen echter werden samengevoegd, was de myofibrillaire eiwitsynthese hoger dan die van de controlegroep. Voor mitochondriale eiwitsynthese werden geen verschillen waargenomen tussen elke individuele groep of tussen de controlegroep en de eiwitgroep, wanneer deze groepen werden samengevoegd.

Wat betekent dit concreet? Consumptie van melkeiwit (20 gram) na een training met zowel kracht- als duurtraining verhoogde de snelheid waarmee nieuwe myofibrillen (kracht/hypertrofie) werden aangemaakt, maar niet de snelheid waarmee nieuwe energiefabrieken (duurvermogen) werden aangemaakt.

Technische opmerking in gemakkelijke taal: gelabelde aminozuren?

Zie het zo: Alle aminozuren in het lichaam (inclusief de aminozuren die ook in het bloed circuleren) zijn wit van kleur. Het gelabelde aminozuur is rood gekleurd. En door lichaamsvloeistoffen en weefsels in de loop van de tijd te bemonsteren, kun je traceren waar het gelabelde (rode) aminozuur naartoe gaat.

Persoonlijke reflectie: Dit project maakte deel uit van mijn masteropleiding bewegingswetenschappen. Hoewel ik al een onderzoeksproject voor mijn bachelor had gedaan, gaf dit project me een geweldig inzicht in de wondere wereld van toegepast onderzoek. Het waren lange dagen (7 uur 's ochtends beginnen met de voorbereiding van een proef, 16.00-17.00 uur klaar), maar ik vond het wetenschappelijke aspect ervan geweldig: het verzamelen en verwerken van menselijke monsters (werken met vloeibare stikstof was leuk), het rapporteren van de resultaten, het leiden van de oefensessie en het op je gemak stellen van de deelnemers.

References:

(1) Wilson, J. M., Marin, P. J., Rhea, M. R., Wilson, S. M., Loenneke, J. P., & Anderson, J. C. (2012). Concurrent training: a meta-analysis examining interference of aerobic and resistance exercises. Journal of strength and conditioning research, 26(8), 2293–2307. https://doi.org/10.1519/JSC.0b013e31823a3e2d

Orginele study: